ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ Ο ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ Απόσπασμα από το βιβλίο: «Προσφορά στον Σύγχρονο Μοναχισμό» Αγ. Ιγνατίου Μπριατσιανίνωφ,

Εκδ. Ι. Μ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης. τομ. Α’, σελ. 139-156  

 

 

Εισαγωγή - Η υπακοή χάρισμα

1.   .... Αυτά που είπαμε για τους αναχωρητές και τους εγκλείστους,  ισχύουν και για εκείνους που ζουν με υπακοή σε γέροντα, όπως την βρίσκομε στον αρχαίο μοναχισμό. Τέτοιο πράγμα όμως δεν υπάρχει πια στον καιρό μας.

2.   Ο όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος λέγει,  ότι οι Αββάδες της Αιγύπτου, που αποτελούν την ακμή του μοναχισμού και τους πιο καταπληκτικούς καρπούς του, «μας διαβεβαιώνουν ότι είναι καλό, να έχει κανείς άλλους στην υπακοή του - και να ζει ο ίδιος, όσο σοφός κι αν είναι, με υπακοή! Και το τονίζουν: Ότι αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο και χάρισμα του Αγίου Πνεύματος» (Αγ. Κασσιανού, Κανών Κοινοβιακός, βιβλ.. Β'. κεφ. 3).

 

α.   Απαραίτητη προϋπόθεση

1. Απαραίτητη προϋπόθεση για μία τέτοια υποταγή είναι να βρεθεί οδηγός πνευματοφόρος, που θα μπορούσε κατά θέλημα τού Πνεύματος

•     να νεκρώσει το αμαρτωλό θέλημα εκείνου που υποτάχθηκε σ’ αυτόν εν Κυρίῳ

•     να τον βοηθήσει, με αυτό το αμαρτωλό θέλημα του, να νεκρώσει και όλα του τα πάθη!

Η καταφθαρείσα φύση και θέληση τού ανθρώπου το έχει μέσα της να ρέπει σε όλα τα πάθη! Είναι λοιπόν φανερό, ότι την νέκρωση μιας τέτοιας θέλησης, (που την πραγματοποιεί με τρόπο τόσο μεγαλειώδη και τόσο νικηφόρα η θέληση τού Πνεύματος τού Θεού) δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει η θέληση ενός πνευματικού οδηγού, που ο ίδιος είναι υποδουλωμένος σε πάθη.

2.    «Αν θέλεις να απαρνηθείς τον κόσμο και να μάθεις να ζεις την ευαγγελική πολιτεία», (έλεγε ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος στους μοναχούς τού καιρού του),   «μη παραδίδεις τον εαυτό σου σε άπειρο η σε γεμάτο πάθη δάσκαλο, γιατί τότε, αντί για την Ευαγγελική ζωή, θα μάθεις μία ζωή διαβολική. Γιατί των καλών δασκάλων η διδαχή είναι καλή, ενώ των κακών κακή. Από σπόρους κακούς φυτρώνουν φυτά, που κάνουν πάντα  κακούς  καρπούς.   Εκείνος,  που ενώ είναι τυφλός, αναλαμβάνει να οδηγήσει άλλους, είναι απατεώνας· και όσοι τον ακολουθήσουν θα πέσουν στον λάκκο απώλειας, σύμφωνα με τον λόγο τού Κυρίου, «τυφλός τυφλόν εάν οδηγή αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 13, 14) (Φιλοκ. τομ. Γ', σελ. 242). 

Σε άλλη περίπτωση ο μεγάλος αυτός ασκητής, συμβουλεύοντας τον μοναχό να μην κάνει τίποτε χωρίς ευλογία τού πνευματικού του πατέρα, προσθέτει: «μα να ενεργεί έτσι, μόνο αν ξέρει, ότι ο πνευματικός του πατέρας έχει μέθεξη Αγίου Πνεύματος, ότι δεν θα τού ειπεί ποτέ κάτι το αντίθετο από το θέλημα τού Θεού, αλλά κατά το χάρισμα του, και κατά το μέτρο της αρετής τού υποτακτικού, θα ειπεί πράγματα μόνο ευάρεστα στον Θεό και ωφέλιμα στις ψυχές, γιατί διαφορετικά θα καταντήσει να είναι δούλος ανθρώπων και όχι τού Θεού» (Λόγος 83).

Με αυτό το νόημα ο Απόστολος δίνει την εντολή: Μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων (Α' Κορινθ. 7,23). Αυτός διατάζει, ακόμη και η δουλεία των δούλων στους κυρίους τους να γίνεται πνευματικά, όχι ανθρωπάρεσκα. Ως δούλοι Χριστού, που κάνουν το θέλημα τού Θεού σε ότι έχει σχέση με την προσφορά υπηρεσίας σε ανθρώπους (Εφ. 6, 6). Τώρα, (λέγει ο απόστολος) «ανθρώπους πείθω η Θεόν; η ζητώ ανθρώποις αρέσκειν; ει ανθρώποις ήρεσκον, Θεού δούλος ουκ αν ήμην» (Γαλ. 1, 10). «Ουκ οίδατε ότι ώ παριστάνετε εαυτούς δούλους εις υπακοήν - στον Θεό, η σε ανθρώπους με φρόνημα σαρκικό - δούλοι είσθε εκείνου στον όποιο υπακούετε, η δηλαδή στην αμαρτία και στο σαρκικό φρόνημα «εις θάνατον», η στην αλήθεια τού Θεού προς σωτηρίαν» (Ρωμ. 6, 16);

Η υπακοή κάνει τον υποτακτικό όμοιο με εκείνον στον όποιο υπακούει. Η Αγία Γραφή λέγει: «Και εγκισσήσωσι τα πρόβατα εις τας ράβδους» (Γεν. 30, 39).

β. Παίζουν τον ρόλο

1.  Οι «γέροντες»,  εκείνοι που παίζουν τον ρόλο (χρησιμοποιούμε αυτή την δυσάρεστη λέξη, που ανήκει στη γλώσσα τού κόσμου, για να δείξωμε σαφέστερα ότι το έργο τέτοιων «γερόντων» στην ουσία του, δεν είναι καθόλου λιγότερο ψυχοφθόρο από μία αξιοθρήνητη κωμωδία), των αρχαίων αγίων Γερόντων, χωρίς να έχουν τα πνευματικά χαρίσματα εκείνων — να το ξέρουν, ότι τόσο η καλή τους διάθεση, όσο και οι καλές τούς σκέψεις και ιδέες για το ιερό έργο της μοναχικής υπακοής είναι λανθασμένες. Και ότι ακόμη και ο τρόπος, με τον οποίον σκέπτονται, και αντιλαμβάνονται τα πράγματα, είναι μία αυταπάτη, μία διαβολική πλάνη, που δεν μπορεί να μη γεννήσει ανάλογο καρπό και σ' εκείνον, που ευρίσκεται στην πνευματική τους καθοδήγηση.

2. Η λανθασμένη και ανεπαρκής κατάστασή τους δεν θα μείνει για πολύ απαρατήρητη στον υπό την καθοδήγησή τους άπειρο αρχάριο, αν έχει έστω και λίγο μυαλό και διαβάζει τα ιερά βιβλία με μοναδικό στόχο να βρει την σωτηρία του. Κάποτε αυτό θα φανεί. Και θα γίνει αφορμή μιας ανεπιθύμητης ψυχικής απόστασης, που θα κάνει πολύ δυσάρεστη την σχέση ανάμεσα στον γέροντα και τον μαθητή του, και θα φέρει ψυχολογική αναστάτωση και στους δύο.

•      Είναι  φοβερό, να  παίρνει  κανείς  (αυτόγνωμα και αυθαίρετα!) καθήκοντα,  που ο άνθρωπος μπορεί να εκπληρώσει μόνον με την δύναμη και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

•      Είναι φοβερό,  να φαντάζεται κανείς ότι είναι δοχείο τού Αγίου Πνεύματος, ενώ ακόμη δεν έχουν διακοπή  οι σχέσεις του με τον σατανά·  και αυτό το «δοχείο» δεν έχει ακόμη παύσει να μολύνεται από ενέργειες τού σατανά.

•  Είναι φοβερό και φρικτό πράγμα μία τέτοια υποκρισία, ένας τέτοιος θεατρινισμός! ολέθριο για τον ίδιο και για τον πλησίον, ένοχο στα μάτια του Θεού και βλάσφημο. 

3. Μάταια θα μας υπενθυμίσουν: τον όσιο Ζαχαρία,  που κάνοντας υπακοή σε έναν άπειρο γέροντα, τον κατά σάρκα πατέρα του, τον Αββά Καρίωνα. έφθασε σε μοναχική τελειότητα- η τον όσιο Ακάκιο,  που σώθηκε ζώντας κοντά σε ένα σκληρό γέροντα, που τον ταλαιπωρούσε  απάνθρωπα με μαστιγώσεις και τον έστειλε πρόωρα στον τάφο!  (Κλίμαξ, Λόγος Δ',   111) Και ο ένας και ο άλλος ήσαν στην υπακοή ανεπαρκών γερόντων, αλλά ενεργούσαν σύμφωνα με τις συμβουλές των πνευματοφόρων πατέρων και με τα εποικοδομητικά παραδείγματα, που υπήρχαν άφθονα μπροστά τους! Γι' αυτό,  μόνο γι' αυτό,  μπόρεσαν να μείνουν στην υπακοή στους γεροντάδες τους. Οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι η σωστή τάξη.

Ο τρόπος της ενέργειας της θείας οικονομίας λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «είναι τελείως διαφορετικός από την τάξη της κοινότητος των ανθρώπων. Συ δε την κοινήν τάξιν φύλαξον» (Λόγος Α').

4.  Θα πουν: Η πίστη τού υποτακτικού μπορεί να αναπληρώσει την ανεπάρκεια του γέροντα!

Λάθος! Η πίστη στην αλήθεια σώζει. Η πίστη στο ψεύδος και στην διαβολική απάτη βλάπτει! Αυτό μας το λέει ο Απόστολος. Λέγει για αυτούς που θεληματικά χάνονται. «Την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς· και διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός (θα επιτρέψει ο Θεός να υποστούν) ενέργειαν πλάνης εις το πιστευσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία» (Β' Θεσσ. 2, 10-12).

5. Σε δύο τυφλούς είπε ο Κύριος, η Αυτο-αλήθεια: «Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν» (Ματθ. 9, 29). Και θεράπευσε την τύφλωσή τους. Όμως το ψεύδος και η υποκρισία δεν έχουν δικαίωμα να επαναλαμβάνουν τα λόγια της Αυτο-αλήθειας, για να δικαιώσουν μία εγκληματική τους συμπεριφορά, που οδηγεί στην απώλεια.

 

γ. Ειδική πρόνοια του Θεού

 

1. Υπήρξαν περιπτώσεις, πολύ σπάνιες, που η πίστη, κατά ειδική πρόνοια του Θεού, ενέργησε μέσω αμαρτωλών και επέτυχε την σωτηρία τους.

Στην Αίγυπτο ο αρχιληστής Φλαβιανός, θέλοντας να ληστέψει κάποιο γυναικείο μοναστήρι, φόρεσε μοναχικό ένδυμα. Και πήγε. Οι μοναχές τον νόμισαν έναν από τους αγίους Πατέρες. Τον οδήγησαν στην Εκκλησία. Και τού ζήτησαν να προσευχηθεί γι’ αυτές! Και ο Φλαβιανός το έκαμε. Παρ' όλο που δεν το ήθελε, και που ο ίδιος απορούσε με τον εαυτό του! Στην συνέχεια παρέθεσαν τράπεζα. Και αφού τελείωσε το γεύμα, οι μοναχές του έπλυναν τα πόδια! Στο κοινόβιο αυτό μία μοναχή ήταν τυφλή και κωφή. Οι μοναχές της επήγαν, και της έδωκαν να πιει, λίγο από το νερό, με το όποιο έπλυναν τα πόδια τού ξένου. Η άρρωστη έγινε αμέσως καλά. Οι μοναχές εδόξασαν τον Θεό και την αγιασμένη ζωή του ξένου μοναχού και διέδωσαν τα νέα για το θαύμα! Η χάρις τού Θεού κατέβηκε στην καρδιά τού αρχιληστή. Κατάλαβε. Μετανόησε. Και από λήσταρχος, έγινε ένας πατέρας σημειοφόρος (= θαυματουργός).

Στον βίο τού αγίου Θεόδωρου Επισκόπου Εδέσσης, διαβάζουμε ότι μία πόρνη, υποχωρώντας σε αίτημα, της σε κατάσταση απόγνωσης συζύγου του αδερφού της, προσευχήθηκε στον Θεό για τον πεθαμένο της υιό. Και ο νέος αναστήθηκε! Με την προσευχή της πόρνης! Τρομαγμένη από αυτό που είχε κάμει, η πόρνη άφησε αμέσως την αμαρτωλή ζωή. Μπήκε σε μοναστήρι. Και με την ασκητική της ζωή έφθασε σε αγιότητα.

2. Τα τέτοια γεγονότα είναι εξαιρέσεις. Μελετώντας τα, ενεργούμε σωστά, αν θαυμάζωμε ειδικά το συγκεκριμένο αυτό γεγονός, και γενικά τα ανεξιχνίαστα κρίματα τού Θεού, και έτσι στερεωνόμαστε στην πίστη και στην ελπίδα. Αλλά θα ενεργήσωμε πολύ λανθασμένα, αν πάρωμε αυτές τις περιπτώσεις σαν πρότυπα προς μίμηση. Σαν οδηγός στην ζωή μας, μάς εδόθη από τον ίδιο τον Θεό ο Νόμος Του, δηλαδή η Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των Πατέρων. Ο Απόστολος Παύλος λέει ξεκάθαρα: «Παραγγέλλομεν δε υμίν αδελφοί εν ονόματι τού Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, στέλλεσθε (φεύγετε μακριά) από παντός αδελφού ατάκτως περιπατούντος και μη κατά την παράδοσιν, ην παρέλαβον παρ' ημών» (Β' Θεσσ. 3, 6). «Παράδοση», εδώ ονομάζεται η ηθική παράδοση της Εκκλησίας, που εκτίθεται στην Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων.

Ο όσιος Ποιμήν ο Μέγας έδωσε σε κάποιον την εντολή να διακόψει αμέσως κάθε σχέση με τον γέροντά του, επειδή η συμβίωση μαζί του ήταν πια φανερό ότι θα τού ήταν ψυχώλεθρη, επειδή — από ό,τι φαίνεται — ο γέροντας αυτός καταπατούσε τις ηθικές παραδόσεις της Εκκλησίας.

3. Είναι άλλο πράγμα, όταν δεν έχωμε ζημία ψυχική, αλλά μόνο ενοχλήσεις από λογισμούς. Τότε οι λογισμοί που μας ταράζουν, είναι ολοφάνερα έργο του διαβόλου. Και δεν πρέπει να υποχωρούμε σ' αυτόν με κανένα τρόπο. Ενεργεί ακριβώς εκεί, όπου έχομε ψυχική ωφέλεια. Και αυτήν ακριβώς θέλει ο διάβολος να μας την κλέψει.

δ.  το συνειδητοποιούμε;

1.       Η μοναχική υπακοή, όπως την εφάρμοζαν οι μοναχοί του παλαιού καιρού, είναι ένα υψηλό πνευματικό μυστήριο.   Είναι  πολύ  δύσκολο  σε  μας,   να  το φθάσωμε και να το μιμηθούμε. Μπορούμε μόνο να το εξετάζωμε με ευλάβεια και με σύνεση. Και να προσπαθούμε να οικειοποιηθούμε το πνεύμα του. Στον δρόμο αυτό μπαίνομε μόνον αν εχωμε σωστή κρίση και ψυχοσωτήρια σύνεση.

Διαβάζοντας τις εμπειρίες και τους κανόνες των αρχαίων πατέρων για την υπακοή (εξίσου θαυμαστή τόσο στους γέροντες, όσο και στους υποτακτικούς) βλέπομε στους καιρούς μας μία γενική κατάπτωση της Χριστιανοσύνης. Και το συνειδητοποιούμε, ότι ήμαστε ακατάλληλοι να κληρονομήσωμε το έργο των Πατέρων σε όλη του την πληρότητα και σε όλον του τον πλούτο.

2.       Και είναι μεγάλη ευλογία για μας, και μεγάλη ευτυχία,  ότι μας εδόθη η δυνατότητα να τρεφόμαστε με τα ψιχία που πέφτουν από την πνευματική τράπεζα των Πατέρων. Αυτά τα ψιχία δεν αποτελούν αυτά καθ' αυτά την πιο ικανοποιητική τροφή. Αλλά μπορούν, αν και όχι χωρίς την αίσθηση στέρησης και πείνας, να μας γλυτώσουν από τον πνευματικό θάνατο.

 

Πηγή: http://www.oodegr.com/

Αναρτήθηκε από ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ Γιά καλύτερη προετοιμασία πρίν τήν ἐξομολόγηση ἀλλά καί πάντα

 

Δέσποτα Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, Βασιλεῦ τῶν αἰώνων, εὐδόκησε νά ἀνοιχθεῖ καί γιά μένα ἡ θύρα τῆς μετανοίας, ὥστε μέ πόνο καρδιᾶς νά προσεύχομαι σ’ Ἐσένα τόν μόνο Ἀληθινό Θεό, τόν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό Φῶς τοῦ κόσμου. Δέξου Πολυεύσπλαχνε τή δέησή μου. Μή τήν ἀπορρίψεις. Συγχώρησε κάθε κακό πού ἔκανα νικημένος ἀπό τήν προαίρεσή μου. Ζητῶ ἀνάπαυση καί δέν τή βρίσκω, γιατί ἡ συνείδησις μέ ἐλέγχει. Προσδοκῶ εἰρήνη, ἀλλά εἰρήνη δέν ἔχω ἐξαιτίας τοῦ πλήθους τῶν ἀνομιῶν μου. Ἄκουσε Κύριε μιά καρδιά πού Σέ ἐπικαλεῖται. Μή βλέπεις τά κακά μου ἔργα. Ἐπίβλεψε στήν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς μου καί σπεῦσε νά μέ θεραπεύσεις ἀπό τά βαριά μου τραύματα. Δῶσε μου καιρό μετανοίας μέ τό ἔλεος τῆς φιλανθρωπίας Σου. Ἐλευθέρωσέ με ἀπό τά πάθη. Μή μέ κρίνεις σύμφωνα μέ τή Δικαιοσύνη Σου. Μή μοῦ ἀνταποδώσεις κατά τά ἔργα μου, γιά νά μή χαθῶ ἐντελῶς. Εἰσάκουσέ με Κύριε, γιατί βρίσκομαι σέ ἀπόγνωση.

Ἀφοῦ ἔχασα κάθε ἐλπίδα καί σκέψη γιά τή διόρθωσή μου, προσπίπτω στούς οἰκτιρμούς Σου. Ἐλέησέ με τόν ξεπεσμένο καί κατάκριτο γιά τίς ἁμαρτίες μου. Λυπήσου με Δέσποτα, γιατί συνέχομαι ἀπό πλῆθος ἀνομιῶν καί μοιάζω ἁλυσοδεμένος μ’αὐτές. Ἐσύ μόνο γνωρίζεις νά ἐλευθερώνεις καί νά θεραπεύεις. Γι’ αὐτό σέ ὅλες τίς φοβερές μου ἀρρώστειες ἐπικαλοῦμαι μόνο Ἐσένα, τόν Ἰατρό τῶν ἀσθενούντων, τόν Ὁδηγό τῶν πλανεμένων, τό Φῶς τῶν ἐσκοτισμένων, τόν Ἐλευθερωτή τῶν αἰχμαλώτων. 

Ἐπικαλοῦμαι Ἐσένα, πού πάντοτε μακροθυμεῖς καί συγκρατεῖς τήν ὀργή Σου καί δίνεις στούς ἁμαρτωλούς καιρό μετανοίας. Καταύγασε Δέσποτα μέ τό Φῶς τοῦ Προσώπου Σου ἐμένα τόν ἁμαρτωλό, διότι εἶσαι ταχύς στό νά ἐλεεῖς καί βραδύς στό νά τιμωρεῖς. Ἐσύ ὁ Εὔσπλαχνος, ἅπλωσε τό Χέρι Σου καί ἀνόρθωσέ με ἀπό τήν τάφρο τῶν ἀνομιῶν μου.  

Ἐσὐ δέν εὐχαριστιέσαι στήν ἀπώλεια τοῦ ἁμαρτωλοῦ, οὔτε ἀποστρέφεις τό Πρόσωπό Σου ἀπό τόν προσευχόμενο σ’ Ἐσένα μέ δάκρυα. Ἄκουσε Κύριε τή φωνή τοῦ δούλου Σου πού Σέ ἐπικαλεῖται καί φανέρωσε τό Φῶς Σου σ’ ἐμένα τόν στερημένο τό φῶς. Δώρησέ μου τήν Χάρη Σου, γιατί ἐγώ δέν ἔχω ἄλλη ἐλπίδα καί ἐλπίζω πάντοτε μόνο στή δική Σου βοήθεια καί δύναμη. Στρέψον Κύριε τόν κοπετόν μου εἰς χαράν ἐμοί, διάρρηξον τόν σάκκον μου καί περίζωσόν με εὐφροσύνην. Εὐδόκησε ὥστε νά καταπαύσω ἀπό τά ἐσπερινά μου ἔργα καί νά βρῶ ὀρθρινή ἀνάπαυση ὅπως οἱ ἐκλεκτοί Σου Κύριε, ἀπό τούς ὁποίους ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός. Κάνε νά ἀνοιχθεῖ γιά μένα ἡ θύρα τῆς Βασιλείας Σου, ὥστε νά εἰσέλθω καί νά συγκαταριθμηθῶ μέ τούς εὐφραινομένους ἀπό τό Φῶς τοῦ Προσώπου Σου καί νά κληρονομήσω τήν αἰώνια Ζωή!

                          +   Ἀμήν!  +

Αναρτήθηκε από ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

«ΜΕΤΑΝΟΙΑ» Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ

 

(  Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ» Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ  )

Νά κρατᾶς ἀδιάκοπα τήν ψυχή σου σέ κατάστασι μετανοίας καί πένθους. Διαπίστωσε καί τίς πιό ἀσήμαντες ἀδυναμίες σου καί πολέμησέ τες. Ἄν ἀδιαφορήσῃς γιά τίς μικρές πτώσεις καί τά μικρά ἁμαρτήματα, νά εἶσαι βέβαιος ὅτι θά δεῖς κάποτε τόν ἑαυτό σου ν΄ ἀδιαφορῇ καί γιά τά μεγάλα. Ἀπό τήν πιό φευγαλέα καί λεπτή ἁμαρτωλή σκέψι γεννιέται κάποτε τό πιό σοβαρό ἁμάρτημα.

Ἀρχή τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ ἀρχή τῆς μετανοίας. Ἀρχή τῆς μετανοίας εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἀρχή τῆς ἀποχῆς ἀπό τήν ἁμαρτία εἶναι ἡ καλή πρόθεσις, ἡ ἀγαθή προαίρεσις.

       Ἡ ἀγαθή προαίρεσις γεννᾶ τούς κόπους. Οἱ κόποι γεννοῦν τίς ἀρετές. Οἱ ἀρετές γεννοῦν τήν πνευματική ἐργασία. Ἡ πνευματική ἐργασία, τέλος, ὅταν εἶναι συνεχής καί ἐπίμονη, μονιμοποιεῖ στήν ψυχή τήν ἀρετή καί τήν κάνει φυσική κατάστασί της. Ὅταν φθάσῃς σ΄ αὐτή τήν τελευταία βαθμίδα, λίγο θ΄ ἀπέχεις ἀπό τήν ψηλάφησι τοῦ Θεοῦ!

Ἄκουσε μέ πολλή προσοχή πῶς ὁρίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος τήν ἀληθινή μετάνοια:

·                             

                                   Μετάνοια σημαίνει ἀνανέωσις τοῦ βαπτίσματος.

                                Μετάνοια σημαίνει συμφωνία μέ τόν Θεό γιά νέα ζωή.

                                Μετάνοια σημαίνει ὁριστική ἀποχή ἀπό τήν ἁμαρτία.

                                 Μετάνοια σημαίνει βαθιά συντριβή καί ταπείνωσις.

                                 Μετάνοια σημαίνει μόνιμη ἀπομάκρυνσις ἀπό κάθε σωματική ἀπόλαυσι.

                                Μετάνοια σημαίνει διαρκής αὐτοκατάκρισις.

·                             Μετάνοια σημαίνει ἀδιαφορία γιά τά πάντα καί ἐνδιαφέρον μόνο γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου.

                                 Μετάνοια σημαίνει ἔργα ἀρετῆς ἀντίθετα πρός τίς προηγούμενες ἁμαρτίες.

                                 Μετάνοια σημαίνει κάθαρσις τῆς σκοτισμένης συνειδήσεως.

                            Μετάνοια σημαίνει θεληματική ὑπομονή ὅλων τῶν θλίψεων, ἀπό ἀνθρώπους καί ἀπό δαίμονες.

                                 Μετάνοια σημαίνει αὐτοτιμωρίες καί συνεχεῖς ταλαιπωρίες τῆς σάρκας.

                                 Μετάνοια σημαίνει κάψιμο τῶν ἁμαρτιῶν μέ τή φωτιά τῆς ἀδιάλειπτης δακρύρροης προσευχῆς.

 

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ.

ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ;

 

Αναρτήθηκε από ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

& Προετοιμασία γιά τήν ἀκολουθία. "ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ" Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

 

Ἡ ἐξομολογητική προσευχή.

Εἶναι καλή ἡ καθημερινή νοερή ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτημάτων μας στόν Κύριο. Ἀλλά καί κάθε προεσευχή μας ἄς εἶναι προσευχή μετάνοιας. Θυμηθεῖτε τήν Ἐκτενή τῆς Θείας Λειτουργίας. Τί λέει ὁ ἱερουργός; "Συγγνώμην καί ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καί τῶν πλημμελημάτων ἡμῶν παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα".

Καί τί ἀναφωνοῦμε ἐμεῖς, καθώς ἀναλογιζόμαστε τίς ἁμαρτίες μας; "Παράσχου Κύριε!".

Προετοιμασία γιά τήν ἀκολουθία.

23 ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει

 (Λουκ.11:23)

Πρίν ἀπό τήν ἀκολουθία, κάθησε ἤ περπάτησε γιά λίγο μόνος, συμμαζεύοντας τό νοῦ σου καί διώχνοντας μακριά κάθε γήινο λογισμό. Ὕστερα σκέψου: Ποιός εἶναι Ἐκεῖνος, στόν ὁποῖο θά ἀπευθυνθεῖς μέ τήν προσευχή; Καί ποιός εἶσαι ἐσύ, πού θά Τοῦ μιλήσεις; Συνειδητοποιώντας τή μικρότητα κάι τήν ἁμαρτωλότητα σου μπροστά στή μεγαλοσύνη καί τήν ἁγιότητα τοῦ Κυρίου, ἄφησε τή συντριβή, τήν αὐτΟμεμψία καί τόν θεῖο φόβο νά πλημμυρίσουν τήν καρδιά σου. Ἔτσι νά προετοιμαστεῖς ἐσωτερικά, πρίν σταθεῖς μέ εὐλάβεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀρχή τῆς προσυχῆς εἶναι ἡ καλή προετοιμασία. Καί "ἀρχή ἥμισυ παντός".

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Αναρτήθηκε από ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ